De Was

In twintig maanden tijd heb ik drie kinderen gekregen. Ja, denk daar maar eens over na. Maar wees gerust, er komt hier niet een heel epistel over hoe zwaar het moederschap soms is. Daar wordt gelukkig al genoeg over geschreven en gerelativeerd. Maar waar ik gek genoeg echt nooit iemand over hoor, is De Was.

wassen-fabmama_1100_657_84_c1 Lees verder

Momentje van bezinning

Onderweg naar mijn ouders zegt Jules verheugd:
“Als ik papa word, worden jullie opa en oma. En dan hebben mijn kinderen zes opa’s en oma’s:
Jij en papa, opa en oma Vollebregt én opa en oma Haagsma!
En als ik dan opa word, dan zijn er – hij telde even op zijn vingers – acht opa’s en oma’s!”
Chronisch labiel als ik ben, krijg ik vochtige ogen achter mijn zonnebril.
Wat is het leven toch mooi en simpel als je vijf bent.
En wat wil ik hem toch graag zo lang mogelijk in die illusie houden.

opa en oldtimer

Lees verder

Mama is verliefd op Dave Grohl

Twintig jaar geleden ging ik voor het eerst naar Lowlands.
Twintig jaar geleden, op 27 augustus 1995 om precies te zijn, zag ik hem voor het eerst: Dave.

Nu heb ik per definitie een zwak voor mannen op gitaren, maar ik had nog nooit zo’n energie gezien, zo’n passie. En tegelijkertijd een man met humor, met zelfspot. Leuke schoenen ook.
We waren gemaakt voor elkaar, dat zag je meteen.
Ik werd bijna letterlijk weggeblazen en was op slag verliefd.

davegrohl770getty

Lees verder

Gezinsuitbreiding

Mijn geliefde werd vader van zijn eerste kind toen hij 24 was. 
En hij werd vader van zijn vierde én vijfde kind toen hij 47 was. 
Voor de duidelijkheid: toen Willeke geboren werd, was ik 14. Willeke is niet mijn eigen dochter. 
En Lennart niet mijn eigen zoon. Ze wonen beiden in Rotterdam, met leuke partners, goeie banen en een druk sociaal leven. We hebben inmiddels diverse gourmet- en pannenkoektradities, een actieve familie-app en ik voer met Willeke lange telefoongesprekken over essentiële zaken als nieuwe zomerschoenen en het woonaccessoire-assortiment van Karwei. Inmiddels maakt ook hond Lola deel uit van dit samengestelde gezin. Onze kinderen adoreren de hyperactieve Boston Terriër. Een huisdier op afstand, ik kan het iedereen aanbevelen.

Lees verder

Tweelingen

Ergens aan het einde van de 19e eeuw, beviel mijn overgrootmoeder van niet één,
maar – compleet onverwacht – van twee kinderen. Henk en Pietje (v).
En, zoals het een goed katholiek gezin betaamt, stond de volgende bevalling zo’n vijftien maanden later alweer voor de deur. Weer beviel mijn overgrootmoeder van niet één, maar van twee kinderen. Kees en Bertha, mijn oma. Volgens mijn vader werden de kinderen in de kaastobbe gelegd en ging het werk weer verder op de boerderij.

Ergens aan het einde van de zomer van 2010 belde mijn zusje, terwijl ik mij van werk naar metro haastte. Ze was net zwanger van haar tweede en had die dag haar eerste echo, wist ik.
„Ga maar even stil staan”, zei ze op een raar soort opgewonden toon.
„Ik krijg een tweeling!!”

Lees verder

Geheugen

“Mama, waar is m’n laars?” (Gewoon bij de deur, liefje)
“Mama, waar is de knip (schaar, red.)?” (Naast je voet, op de grond, schatje)
“Mama, waar is m’n groene vest?” (In de wasmachine, lieverd. Morgen kun je ‘m weer aan)
“Liefste, heb jij mijn bril gezien? (Ja, daar in het raam, liefste)

Ik ben het geheugen van het gezin.
Niet alleen weet ik waar elk potje klei / Playmobil-paard / Thomas-treintje, verspreid over het hele huis, staat. Ook de voorraad in- en buiten de koelkast én de houdbaarheidsdata – we kunnen nog twee dagen met de melk en die spinazie moet echt vanavond op – weet ik nagenoeg uit m’n hoofd.
Het aantal (nacht)luiers, schone broeken, pakjes drinken en krentenbollen voor onderweg weet ik tot op het stuk nauwkeurig. En ik sla het allemaal niet eens bewust op.

Lees verder

De papa’s tegen de mama’s

Het is half 7 ’s ochtends.

Twee kinderen trekken mij letterlijk uit bed, zelfs als ik aangeef dat ik er ’echt’ ’zo’ aan kom.
Ik ga naar beneden, smeer boterhammen en schenk drinken in, haal de vaatwasser leeg, ga weer naar boven om schone kleren voor iedereen te pakken, kleed ze aan, vul brood- en fruittrommel en voldoe en passant aan de vele ‚Mama, wil jij ..’-vragen. Oftewel, een standaard ochtend.

Rond 8 uur komt m’n lief beneden. Kust goeiemorgen, zet koffie en gaat eerst even zitten met een volle mok. Jules komt met een boekje aanzetten met een scheur erin.
‚Haal de plakband maar even’, zegt mijn lief. En terwijl ik naar boven loop voor een snelle douche, mijn armen vol met opgevouwen was, hoor ik Jules trots tegen Egge verzuchten:
‚Papa kan echt ALLES!’

FullSizeRender

Lees verder

Fantasie

„Ik mag geen aardbeien van de dokter”, zegt Jules met een stalen gezicht als ik hem een bakje voorschotel. „Oh, waarom niet?” vraag ik. Ik ben toch nieuwsgierig, aangezien ik vrijwel zeker weet dat hij geen dokter meer gezien heeft sinds het gat in zijn hoofd, bijna twee jaar geleden.„Dan krijg ik last van m’n knie”. „Jaja. En hoe weet je dat dan?” probeer ik. „Nou, ik had laatst aardbeien gegeten bij oma…” Hij laat een stilte vallen en kijkt ernstig. „En toen is het begonnen”. Lees verder