Geheugen

“Mama, waar is m’n laars?” (Gewoon bij de deur, liefje)
“Mama, waar is de knip (schaar, red.)?” (Naast je voet, op de grond, schatje)
“Mama, waar is m’n groene vest?” (In de wasmachine, lieverd. Morgen kun je ‘m weer aan)
“Liefste, heb jij mijn bril gezien? (Ja, daar in het raam, liefste)

Ik ben het geheugen van het gezin.
Niet alleen weet ik waar elk potje klei / Playmobil-paard / Thomas-treintje, verspreid over het hele huis, staat. Ook de voorraad in- en buiten de koelkast én de houdbaarheidsdata – we kunnen nog twee dagen met de melk en die spinazie moet echt vanavond op – weet ik nagenoeg uit m’n hoofd.
Het aantal (nacht)luiers, schone broeken, pakjes drinken en krentenbollen voor onderweg weet ik tot op het stuk nauwkeurig. En ik sla het allemaal niet eens bewust op.

Kun je je geheugen trainen, naarmate je gezinsleven drukker wordt?
En zou je dat niet kunnen sturen in wat je wel en niet goed zou willen onthouden?
Waarom onthouden mijn hersenen wel dat ik over drie dagen eens koffie en pasta moet gaan aanschaffen, maar niet wat ik ook-al-weer boven op zolder kom doen en, vooral, waar ik m’n autosleutels heb gelaten?

Voor het kwijtraken van m’n sleutels heb ik vanaf de middelbare school tot en met mijn laatste baan, inmiddels een flinke reputatie opgebouwd.
Het is iets wat zich hardnekkig niet laat verbeteren.
Mijn 76-jarige vader heeft mij een maand of wat geleden nog van de metro op moeten halen.
Ik had heel trots eindelijk mijn tas geleegd en gereorganiseerd.
De autosleutel en zonnebril doe ik er straks nog in, dacht ik om onverklaarbare redenen.
Het duurde ruim anderhalf uur – hij moest eerst nog langs mijn huis voor de reservesleutel en er waren opbrekingen – en ik had het eten voor die avond bij me.

En op zo’n beetje de drukste dag voor kerst, besloot ik dat ik best gezellig met drie kinderen boodschappen kon gaan doen. Daar had ik uiteraard bij het eerste schap al spijt van.
Jules wilde niet naar huis voordat we marsepeinen kerstmannen in de kar hadden liggen. Egge ging zich verstoppen.
En Lisa pakte een opgestapeld rijtje met, door mij verboden, toetjes met smarties uit het koelvak. Die vielen op de grond, gingen stuk en moesten, tot grote vreugde van Lisa, kapot en wel worden afgerekend.
Terug bij de auto zette ik drie oververmoeide en (dus) stuiterende kinderen vast in hun stoeltjes, gaf ze ieder een croissantje en wilde wegrijden. Snel naar huis.

Autosleutel onvindbaar.

Na een snelle zoektocht in m’n jaszakken en tas, ben ik de winkel ingerend en heb meteen de manager ingeseind, met het idee dat m’n kinderen ondertussen op z’n minst de toetjes met smarties hadden gevonden en daarmee de auto onder gesmeerd.
Of mij waren gaan zoeken en de weg kwijt waren geraakt.
Of onder een auto gekomen. Of…

De winkel werd drie keer doorzocht met drie man en m’n tassen nog maar eens omgekeerd.
Toen ik – het zweet inmiddels op m’n rug en m’n zusje aan de telefoon voor het noodplan – weer bij de auto kwam om die nog één keer te doorzoeken, waren de kinderen eigenlijk heel zoet een spelletje aan het doen: Wat begint er met de letter E?
“Emma, emmer, engel”, somde m’n oudste op.
“En Egge!”, zei Egge. En hield triomfantelijk een bekende sleutelhanger omhoog.
Met daaraan een grote gele E, van Esther.

IMG_7703

1 reactie op “Geheugen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>