Momentje van bezinning

Onderweg naar mijn ouders zegt Jules verheugd:
“Als ik papa word, worden jullie opa en oma. En dan hebben mijn kinderen zes opa’s en oma’s:
Jij en papa, opa en oma Vollebregt én opa en oma Haagsma!
En als ik dan opa word, dan zijn er – hij telde even op zijn vingers – acht opa’s en oma’s!”
Chronisch labiel als ik ben, krijg ik vochtige ogen achter mijn zonnebril.
Wat is het leven toch mooi en simpel als je vijf bent.
En wat wil ik hem toch graag zo lang mogelijk in die illusie houden.

opa en oldtimer

Mijn kinderen hebben gelukkig en bijzonder genoeg nog twee opa’s en oma’s. Die ook nog eens gewoon bij elkaar zijn.
Mijn vader (77) staat nog elke morgen om 06.00 uur op om te helpen op de kwekerij. Een kwekerij die ruim tien jaar geleden door mijn broer en zus is overgenomen, maar waar hij nog steeds een onmisbare rol speelt. Een rol die hij overigens best fijn vindt, volgens mij.
Mijn moeder (75) heeft gemiddeld vier dagen van de week wel een of meer van haar elf kleinkinderen over de vloer. En mijn schoonouders (87) feliciteren hun nieuwste achterkleinkind in Australië via Facebook.

Maar het houdt natuurlijk een keer op. Ik wil het niet weten, maar ik weet het wel. Een goede vriend van mijn vader en hij zeiden onlangs tegen elkaar: wat boffen we toch dat we toch al 77 zijn en zonder echte klachten! Een paar dagen later ging de vriend naar de dokter voor wat problemen met zijn maag. Vorige week was de begrafenis.

Als we bij mijn ouders aankomen, staat de old-timer (‘Brum’ voor kinderen) van mijn vader al klaar.
Dak open, de velgen gepoetst. De kinderen mogen een ritje mee met opa op de grote weg. Zonder gordel, haren in de wind, gillend van plezier. Eenmaal terug staat oma hen al op te wachten met ijsjes.
Als we naar huis gaan, geeft oma nog snel ieder een zakje met geschilde stukjes appel mee en is mijn kofferbak weer volgeladen met planten voor in de tuin en in huis.
Ik krijg alweer vochtige ogen als we wegrijden en ik me realiseer dat er ooit een dag komt dat dit niet meer kan. Dat dit niet meer is. En ik neem me weer eens voor me niet meer zo druk te maken over rommel in huis, deadlines op werk en half-lege borden van de kinderen.
Simpelweg genieten van dit voorrecht zolang het kan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>