Tweelingen

Ergens aan het einde van de 19e eeuw, beviel mijn overgrootmoeder van niet één,
maar – compleet onverwacht – van twee kinderen. Henk en Pietje (v).
En, zoals het een goed katholiek gezin betaamt, stond de volgende bevalling zo’n vijftien maanden later alweer voor de deur. Weer beviel mijn overgrootmoeder van niet één, maar van twee kinderen. Kees en Bertha, mijn oma. Volgens mijn vader werden de kinderen in de kaastobbe gelegd en ging het werk weer verder op de boerderij.

Ergens aan het einde van de zomer van 2010 belde mijn zusje, terwijl ik mij van werk naar metro haastte. Ze was net zwanger van haar tweede en had die dag haar eerste echo, wist ik.
„Ga maar even stil staan”, zei ze op een raar soort opgewonden toon.
„Ik krijg een tweeling!!”

Niet veel later had ik de eerste echo van mijn tweede kind.
Mijn lief had het meteen in de gaten.
Ik zag alleen die rare wand in het midden van m’n buik op het scherm, maar het kwartje viel niet.
Of het was ontkenning.
Maar het was waar: precies acht weken na de uitgerekende datum van mijn zeven jaar jongere zusje, was ook ik uitgerekend van een tweeling.
En uiteraard: allebei een jongen en een meisje.
Mijn vader zag ik voor het eerst met tranen in zijn ogen.

Omdat iedereen, ook de mensen die ervoor zijn opgeleid, gedurende de hele zwangerschap tegen je blijft zeggen hoe ZWAAR het gaat worden en dat je echt alle HULP moet aanvaarden, weet je op een gegeven moment niet beter dan dat het écht héél zwaar gaat worden! 
En dat valt dan achteraf ook wel weer mee. 
Ik wist gelukkig al hoe ik een Maxi-Cosi zonder gestuntel in de auto kon vastmaken, had inmiddels door dat je in elke tas en zijdeur van de auto luiers moet hebben liggen en had het strijken van hydrofielluiers en dagelijks uitkoken van spenen al heel lang achter me gelaten.
En wat de wereld scheelde: ik had een zusje met ook een tweeling.

Nu gaan we geregeld op vrijdagochtend met onze twins op pad: met mooi weer naar het bos en met slecht weer naar het tuincentrum. We kunnen nog steeds niet ongestoord een gesprek voeren, laat staan een goed gesprek. Maar we omhelzen elkaar en zeggen dan dingen als: „Ik vind jou zo knap!”.
Dat is voldoende.

twee twins

Mijn overgrootmoeder kreeg overigens ná haar twee tweelingen, nog drie kinderen.
Wassen deed ze op de hand.
Wegwerpluiers moesten nog uitgevonden worden.
Om over een AH Bezorgservice maar te zwijgen.
Als ik het even heel ZWAAR heb, denk ik dus aan haar.
Of ik bel m’n zusje.
En besef dan dat ik vooral geluk heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>